((یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و قولوا قولا سدیدا یصلح لکم اعمالکم و یغفرلکم ذنوبکم و من یطع الله و رسوله فقد فاز فوزا عظیما)).(سوره احزاب, آیه71)
اى کسانى که ایمان آورده اید, تقواى الهى داشته باشید و سخن سنجیده و درست بگوئید تا خداوند اعمال شما را اصلاح کند و گناهانتان را بیامرزد و همانا کسى که خدا و رسولش را اطاعت کند, به رستگارى و فوز بزرگى نائل آمده است.
سدید: از واژه ((سد)) گرفته شده به معناى محکم و استوار است. پس سخن سدید سخن حقى است که در برابر باطل قرار دارد و هم چون سدى آن را از بین مى برد.
اگر انسان در تمام مراحل زندگى قول سدید داشته باشد و سخن به گزاف نگوید و در گفتارش پیوسته تقواى الهى را پیشه کند و بداند که هر سخن بر زبانش جارى شد, رقیب و عتیدى آماده ثبت و ضبط آن هستند اگر انسان چنین شد, و با پرهیزکارى و تقوا و خدا را مد نظر قرار دادن, سخن را سنجیده و درست بیان کرد, قطعا نتیجه اش این است که خداوند اعمالش را اصلاح کند و مشکلاتش را بزداید و گناهانش را ببخشد. و این وعده الهى است که هرگز تخلف در آن راه ندارد.
پس راه درست سخن گفتن, تقوا و پرهیزکارى است, و نتیجه درست سخن گفتن, اصلاح اعمال و آمرزش گناهان است و نتیجه آمرزش گناهان, دست یابى به فوز عظیم و رستگارى بزرگ در دنیا و آخرت است.
در روایتى از حضرت رسول اکرم(ص) نقل شده که فرمود: ((لایستقیم ایمان عبد حتى یستقیم قلبه و لایستقیم قلبه حتى یستقیم لسانه)) ایمان هیچ بنده اى درست نمى شود مگر آن که قلبش درست شود و قلبش به استقامت نمى گراید جز آن که زبانش درست شود.
در تفسیر ((الدر المنثور)) آمده است که رسول اکرم(ص) هرگز بر فراز منبر بالا نمى رفت مگر آن که این آیه را تلاوت مى فرمود:
((یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و قولوا قولا سدیدا)).
و همانا اگر کسى از خدا و رسولش اطاعت کند, بى گمان به بالاترین رستگارى نائل آمده است.
((و من یطع الله و رسوله فقد فاز فوزا عظیما))
چرا سخن سنجیده و حق, اعمال انسان را اصلاح مى کند؟
اگر انسان خود را عادت داد به سخن راست
و درست گفتن, و دروغ و ناروا از او سر نزد و لغزشهاى گفتارى از زبانش رخت بربست, این صفت خوب به تدریج در قلب و نفسش رسوخ پیدا مى کند و ملکه او مى گردد, در نتیجه از هر لغو و فحشایى دست برمى دارد و اگر از سخن دروغ و لغو پرهیز کرد, کم کم از کار لغو و رفتار نادرست نیز دور مى شود. آنجا است که از اعمال ناشایسته و گذشته خویش پشیمان مى گردد و خود این پشیمانى و ندامت, توبه و بازگشت به سوى خدا است, و نتیجه توجه به خدا و بازگشت به او اعمالش نیکو مى گردد.
خداوند نیز توابین را دوست مى دارد و گناهانشان را مى بخشد. بنابراین به خواست خداوند, قول سدید و سخن راست گفتن, انسان را به دورى و بعد از شیطان و قرب و نزدیکى به خداوند مى کشاند.
در آخر آیه, خداوند وعده مى دهد به انسان هایى که از خدا و رسولش اطاعت مى کنند به فوز عظیم. و فوز عظیم قطعا نتیجه اطاعت و فرمانبرى از خدا و رسولش است.
مقصود از اطاعت چیست؟
اطاعت از خدا و رسولش دو بخش دارد:
1ـ عمل به واجبات
2ـ ترک محرمات.
اگر کسى بخواهد درست خدا را اطاعت کند باید همچنان که از منهیات اجتناب مى کند, در واجبات نیز کاملا اطاعت کند. احکام واجب را بدون چون و چرا بپذیرد و اطاعت کند و از آن چه خدا نهى کرد, دست بردارد و انجام ندهد.
پس اى دوستان بیائید با خدا پیمان ببندید که سخن ناروا نگوئید و سنجیده حرف بزنید و خدا را در هر حال مد نظر قرار دهید و از خشم و غضبش بهراسید تا مستوجب آمرزش و فوز عظیم ـ ان شاء الله ـ گردید والسلام.
