عاشورا، هم «راه»، هم «مقصد»

حجت‌الاسلام‌والمسلمین جواد محدثی

امروز، چگونه باید به ندای «هل من ناصر» حسین‌بن علی(ع) پاسخ گفت؟

این ندا و دعوت، در گوش تاریخ، طنین‌انداز است و از پیروان آن امام شهید، در طول اعصار و قرون، «جواب» می‌طلبد.

عاشورای حسینی، فراخوان مردم به پاکی، دینداری، ظلم‌ستیزی، کرامت انسانی، عدالت اجتماعی، احیای ارزش‌های اسلامی، مبارزه با بدعت‌ها و تحریف‌ها و خرافات و غفلت‌هاست.

یک حادثه و این همه درس و پیام!

اگر کربلا را یک «دانشگاه» شمرده‌اند، گزاف و شعار نیست.

این درست است که: همه‌جا کربلااست و هر روز عاشورا .

این حقیقت، امروز با هجوم بی‌امان جبهۀ کفر و استکبار بر ضد دین و بیداری و آگاهی، روشن‌تر تجلّی می‌کند، پس باید در پی داوطلبان ورود به «مکتب عاشورا» بود.

دانشگاه حسینی همواره داوطلب می‌پذیرد.

در این دانشگاه، حسین‌بن‌علی(ع) «استاد» است؛ ایمان و ایثار و جهاد و شهادت، «درس» است؛ همه‌جا و همیشۀ تاریخ، زمین و زمان این آموزش است؛ امر به معروف و نهی از منکر و مقابلۀ همه‌جانبه با مفاسد و مفسدان، «برنامۀ ویژة» در این مکتب است.

هیچ مکتب و دانشگاهی، بی‌درس و بی‌استاد نیست.

ادعا می‌کنیم که برای روزهای بحران و خطر، فرزند عاشوراییم و شاگرد این مکتب.

پس، باید درس‌های عاشورا را خوب فراگرفت، به خاطر سپرد و با موفقیت از پسِ امتحان آن برآمد و در آزمون، روسفید شد.

یک پرسش:

آنان که در برابر مفاسد و منکرات، بی‌تفاوت‌اند.

آنان که با دیدن خلاف‌ها، گناهان، ستم‌ها و ذلت‌ها برنمی‌آشوبند و واکنش‌ها نشان نمی‌دهند و به فرهنگ «به ما چه» معتقدند و دنبال عافیت و راحت خویش‌اند، چگونه مدعی‌اند که پیرو سیدالشهد هستند؟ همان‌هایی که، نه عاشورا را شناخته‌اند، نه کربلا را فهمیده‌اند، نه حسین را می‌شناسند و نه درس‌های آن قیام و حماسه را، نه با جوهرۀ دین و پیام قرآن آشنایند و نه توفیق الگوگیری از پیشوایان شهید دارند.

راستی... چرا حسین، قیام کرد؟

اگر نهضت حسینی، ماهیتی ضدبدعت و تحریف داشت، و برای امر به معروف و نهی از منکر بود و با هدف احیای سنت و اقامۀ حق بود و به خدا و معنویت و  عدالت و حرّیت فرامی‌خواند، چگونه می‌شود کسانی در ماتم سرخ پیشوای شهید این نهضت، جامۀ سیاه بپوشند و اشک بریزند و بر سر و سینه بزنند، ولی مرام او را در «عمل»، نداشته باشند و راهشان از «راه حسین» جدا باشد؟

مجالس سوگواری، باید پایگاه نشر فرهنگ عاشورا باشد.

دسته‌های عزاداری، باید مجریان فرمان حسین زمان در کربلای امروز باشند.

ذاکران حسینی، باید مروّجان تعهد و تدین و احیای فریضۀ امر به معروف و نهی از منکر باشند.

هیئت‌ها و حسینیه‌ها باید پایگاه و مرکزیت انسان‌های دلسوز، دردآشنا، مخلص، ارزشی، انقلابی، ولایی، اهل نماز و تعبد و پایبند به رساله و فتوا و مقید به احکام شرع و حلال و حرام باشد.

در این صورت است که «عاشورا» در بستر درست خویش حرکت می‌کند و اگر جز این باشد و پرداختن به «ظواهر» و «شعائر»، ما را از «حقایق» و «مشاعر» دور کند، راهمان با اصل نهضت حسینی «زاویه» پیدا می‌کند.

یک معیار:

اگر ایام عاشورا و برنامه‌های آن، این سه ویژگی را داشته باشد:

ـ تقویت‌کنندۀ «حس مذهبی»؛

ـ افزایندۀ «شور انقلابی»؛

ـ و تأثیر بر «تزکیۀ اخلاقی»،

می‌توان امیدوار بود که آیین‌ها و سنت‌ها و مراسم و برنامه‌ها در مجرای مناسب و صحیحی حرکت می‌کند، وگرنه جای نگرانی است.

باری... ماه محرم و صفر، فضای جامعه را به عطر عاشورا معطر می‌کند.

چراغ راه حسین، روشن می‌شود، تا دوندگان، «راه کربلا» را بهتر ببینند و بصیرانه‌تر قدم بردارند.

پرچم عاشورا را همیشه برافراشته و در اهتزاز نگاه داریم.

حیات ما با احیای عاشوراست.