کوچه باغ

محبت

اما از محبت گفتم که بانی خیر شد.

محبت بین ما کار خدا بود

از آن‌جا من خدا را می‌شناسم

عشق و محبت، این دو کیمیاگر زمان و انسان چنان بین من و تو محبوس شده که انگار محکوم به حبس ابد است و هیچ چیز نمی‌تواند آن را از ما جدا کند. هرگاه تو را می‌آزردم چنان بی‌قرار بودم که فرصتی بیابم تا دوباره آبشار مهرت را بر من سرازیر کنی و مرا ببخشی. شرمندگی این عذرخواهی را همیشه به جان می‌خریدم تا در این بازار، رضایت تو را خریداری کنم؛ اما نه با پول، بلکه با پشیمانی؛ چیزی که می‌گفتی خوب نیست؛ اما اگر به اندازه‌ باشد زندگی‌ساز است. وقتی پشیمان می‌شدم می‌فهمیدم چگونه زندگی می‌سازد؛ و اگر سطحی باشد چگونه سقف زیبا را ویران می‌کند، و زندگی‌ای که سقف نداشته باشد جایگاه تمدن، عشق، ایمان و معنویت نیست.

مادرم جاودانه‌ترین سپاس‌ها تقدیم تو باد که زیباترین چیزها لایق عاشق‌ترین انسان‌هاست، و عاشقی چون تو ثابت‌قدم در عشق نیافتم که این سپاس را نثارش کنم. پس سر خم کردم و بوسیدم دست مهربانت را که بدان نوازشم می‌نمودی ای مادر!

زهرا عباسیان

گریه‌ی بی‌صدا

دوباره امشب دلم هوای تو را کرده. نمی‌دانم چه بگویم و از چه حرف بزنم. همیشه با تکرار تکرار شده‌ها خسته‌ات کردم. مثل کویری شده‌ام که بارانی بر آن نمی‌بارد؛ خشک و بی‌جنب و جوش.

راستش را بخواهی، دیگر دلم نمی‌خواهد روی زمین باشم. چه می‌شد اگر مرا با خود به آسمان می‌بردی؟ آخر من که جای زیادی از آسمانت را نمی‌گیرم. تازه، تو هفت آسمان زیبا داری، چه می‌شود اگر بگذاری من در یکی از آن‌ها زندگی کنم.

زندگی روی زمین خیلی سخت است. این‌جا به دور و برم که نگاه می‌کنم سیاه است، و چراغ‌های نورانی و سفید، آخرین نفس‌های‌شان را می‌کشند. چشم‌هایم از این همه دود و سیاهی می‌سوزد.

هراس دارم این سکوت تلخ بشکند و خالقان سکوت عصبانی شوند. می‌خواهم بی‌صدا گریه کنم؛ چون دیگر جز تو کسی گریه‌ی بی‌صدایم را نخواهد شنید.

راستی، این روح خسته‌ی من است که برایت گریه می‌کند یا چشمانم؟

شکوفه سبکرو