سرمقاله / درس زمستان

 (مدیر مسئول)

زمستان رفت به همین راحتی و بهار آمد به همین سرعت.

انگار همین دیروز بود که با آمدن شب یلدا، ننه‌سرما هم از راه رسید و برف و تگرگ و یخبندان را با خود به سوغات آورد؛ البته دستاورد دیگری هم داشت. چیزی که ممکن است خیلی‌ها آن را دوست نداشته باشند؛ آن هم خواب عمیق و طولانی طبیعت. تو گویی این خواب به مرگ شباهت داشت، مرگی زودرس و تأسف‌بار!

امّا نه، بهار آمده و طبیعت دوباره زنده شده. سبزه‌ها سر برآورده، درختان شکوفه زده و زمین قبای اطلس و دیبا به تن کرده است. پرنده‌ها دوباره آواز می‌خوانند و شور زندگی همه‌جا را پر کرده است. گویا خونِ گرم و تازه در رگ طبیعت جریان پیدا کرده و به‌راستی این چه حکایت زیبا و شگفت‌آوری‌ست؛ تکراری نامکرّر و همواره تازه و همیشه درس‌آموز!

به نظر من بهترین معلّم و البته اولین معلم آدمی، طبیعت است. طبیعت در دل خود اسرار فراوانی دارد که اگر به آن‌ها خوب دقت کنیم، می‌توانیم از تک‌تک‌شان درس چگونه زیستن را بیاموزیم؛ و اصلاً به همین دلیل است که خداوند متعال در قرآن کریم نشانه‌های گوناگون طبیعت را برای درس‌آموزی به انسان‌ها یادآوری کند: «رفتن و آمدن شب و روز، بلندا و رفعت آسمان، سوسوی ستارگان، درخشش خورشید و حتی خلقت شتر و زندگانی زنبور عسل و مورچه و... همه و همه آیه‌ها و نشانه‌هایی پندآموز برای بهتر زیستن ما آدمیان هستند.»

و زمستان و بهار هم از این جنس نشانه‌هایند. خواب زمستان، مرگ نیست، تمام شدن و از صفحه‌ی روزگار محو گردیدن نیست، درجازدن و ناامیدشدن نیست؛ بلکه زمستان مقدمه‌ای است برای شکوفاشدن و زمینه‌ای برای شکفتن و فرصتی برای سربرافراشتن.

زمستان اگرچه در ظاهر سرد و بی‌روح است، در درون خود، زمینه‌ساز آمدن بهاران است و جان گرفتن دوباره‌ی طبیعت.

البته باید از این درس زمستان، استفاده کرد؛ امّا زمستانی سرد و بی‌روح نبود. باید مثل بهار، شاداب، سرزنده، امیدوار و پرثمر زندگی کرد.

باید از دگرگونی طبیعت درس آموخت و در سرزمین جان و دل نیز اقدام به تحویل، تحوّل و دگرگونی کرد؛ البته در این راه از لطف خداوند مهربان نیز مدد خواست.

سال جدید را به همه‌ی شما نوجوانان عزیز که همراه همواره‌ی «سلام‌بچه‌ها» هستید صمیمانه تبریک می‌گویم و امیدوارم در سال جدید بتوانیم در کنار شما و برای شما مجله‌ای خوب و مطلوب را تقدیم‌تان کنیم.

هر روزتان نوروز و نوروزتان پیروز!

یا علی مدد