روزهای به یاد ماندنی

نویسنده: مرتضی دانشمند

روزهای به یاد ماندنی

خانه ی شما آن روز پر از رفت و آمد بود. همه عیادت پدر می آمدند و می رفتند. تو گاهی به اتاق پدر سر می زدی. به چهره اش نگاه می کردی. طاقت نمی آوردی. زود بیرون می رفتی. بار آخر که آمدی، چشم های بابا بسته بود. با آمدن تو پلک هایش را باز کرد. لبخندی زد و با مهربانی گفت:

- دخترم فاطمه جان.

ـ جان بابا.

ـ باباجان جلوتر بیا.

کنار بسترش نشستی و دستهای گرمش را در دست گرفتی. آهسته در گوش تو گفت:

دخترم دیدار من با خدای مهربان نزدیک است...

آیا درست شنیده بودی؟!

ـ چه می گویی بابا!                      

پدر می دید می سوزی و مثل شمع آب می شوی؛ اما هر طور بود باید تو را آماده می کرد. آماده ی شنیدن و دیدن آن واقعه.دلداری ات داد و مثل همیشه گفت: دخترم فاطمه جان تو پاره ی تن منی. پدر آخرین حرف هایش را با تو زد. هر کس به جای تو بود وحشت می کرد.تو چه کردی؟

آخرین کلمه ها را شنیدی.

ـ دخترم تو اولین کسی هستی که به دنبال من می آیی.

گریه ات تمام شد اشکهایت را پاک کردی و

لبخند زدی چرایش را هیچ کس نمی دانست جز خدا و بابا و تو چند ماه بعد وعده ی پدر محقق شد.

تو هم رفتی حالا برای همیشه کنار پدر بودی و هر دو مهمان مادرت خدیجه.

خدای مهربان میزبان هر سه ی شما بود.

دیگر هیچ اندوه و ناراحتی نداشتی.

رحلت پیامبر مهربانی ها رضوان الله حضرت محمد ﷺ تسلیت باد