آمار
| تعداد نشریات | 54 |
| تعداد شمارهها | 2,638 |
| تعداد مقالات | 37,327 |
| تعداد مشاهده مقاله | 18,409,502 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 8,396,199 |
مطالعات زبان و ادب فارسی در شبهقاره (2) چند منبع نویافته از تاریخ سیاسی ـ فرهنگی سند و مکران | ||
| آینه پژوهش | ||
| دوره 37، شماره 217، فروردین و اردیبهشت 1405، صفحه 119-142 اصل مقاله (1.73 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22081/jap.2026.80047 | ||
| نویسندگان | ||
| نذیر احمد* ؛ شیوا امیرهدایی | ||
| تاریخ دریافت: 12 تیر 1405، تاریخ پذیرش: 12 تیر 1405 | ||
| چکیده | ||
| این مقاله به معرفی چند منبع نویافته دربارۀ تاریخ سیاسی و فرهنگی مناطق سند و مکران در سدههای ششم و هفتم هجری میپردازد. نویسنده بر اساس پژوهشهای نسخهشناختی خود، پنج منبع مهم را بررسی کرده است: ترجمۀ فارسیعوارفالمعارف به قلم قاسم داود خطیب اُچه، دیوان عمید لویکی، مکتوب غازانخان به شیخ رکنالدین ملتانی، قصاید بدیعی ترکو سیستانی و دیوان سراجی خراسانی. این منابع اطلاعاتی تازه دربارۀ حکمرانان کمتر شناختهشدهای چون تاجالدین ابوبکر بن کبیرخان ایاز در سند و تاجالدین ابوالمکارم در مکران عرضه میکنند و نشان میدهند که در این نواحی حکومتهای نیمهمستقل با گرایشهای عرفانی و فرهنگی فارسیزبان وجود داشته است. مقاله ضمن تحلیل انتقادی نسخههای خطی و اشارات تاریخی، تأکید میکند که این آثار از کهنترین شواهد گسترش زبان و فرهنگ فارسی در شبهقارۀ هند هستند و مطالعۀ آنها میتواند زوایای ناشناختهای از تاریخ سیاسی، فرهنگی و ادبی منطقه را روشن کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سند و مکران؛ عوارفالمعارف؛ عمید لویکی؛ غازانخان؛ بدیعی ترکو سیستانی؛ سراجی خراسانی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Persian Language and Literature Studies in the Indian Subcontinent (2): Several Newly Found Sources on the Political-Cultural History of Sindh and Makran | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Nazir Aḥmad؛ Shiva Amir-Hodaie | ||
| چکیده [English] | ||
| This article introduces several newly found sources concerning the political and cultural history of the Sindh and Makran regions during the 6th and 7th centuries AH (12th–13th centuries CE). Based on his codicological research, the author examines five important sources: the Persian translation of the ‛Awārif al-Ma‛ārif by Qāsim Dāwūd Khaṭīb-i Uchih, the Dīwān of ‛Amīd Lūyakī, the letter (maktūb) of Ghāzān Khān to Shaykh Rukn al-Dīn Multānī, the Qaṣāʾid of Badīʿī Turkū Sīstānī, and the Dīwān of Sirājī Khurāsānī. These sources offer new information about lesser-known rulers such as Tāj al-Dīn Abū Bakr b. Kabīr Khān Aiyāz in Sindh and Tāj al-Dīn Abū l-Makārim in Makran. They also demonstrate the existence of semi-independent polities in these regions that exhibited Ṣūfī inclinations and Persianate cultural orientations. Through a critical analysis of the manuscripts and historical references, the article emphasizes that these works are among the earliest evidence for the spread of Persian language and culture in the Indian subcontinent. Their study can illuminate previously unknown dimensions of the region’s political, cultural, and literary history. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Sindh and Makran, ‛Awārif al-Ma‛ārif, ʿAmīd Lūyakī, Ghāzān Khān, Badī‛ī Turkū Sīstānī, Sirājī Khurāsānī | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1 |
||