آمار
| تعداد نشریات | 54 |
| تعداد شمارهها | 2,643 |
| تعداد مقالات | 37,366 |
| تعداد مشاهده مقاله | 18,631,050 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 8,506,759 |
پیامبر اعظم(ص) و اعدام هماورد نمایان با قرآن، اتهام یا واقعیت؟ | ||
| تاریخ اسلام | ||
| دوره 27، شماره 1، فروردین 1405، صفحه 185-214 اصل مقاله (746.25 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22081/hiq.2023.62801.2264 | ||
| نویسنده | ||
| محمد علی محمدی* | ||
| استادیار گروه علوم قرآنی، پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم ،ایران | ||
| تاریخ دریافت: 12 خرداد 1401، تاریخ بازنگری: 24 مهر 1401، تاریخ پذیرش: 17 آذر 1401 | ||
| چکیده | ||
| بازخوانی رویدادهای خرد و کلان تاریخ و سیره پیامبر اعظم (ص) در پرتو روشهای نوین سنجش اعتبار اسناد تاریخی، میتواند نگاه ما را درباره برخی رویدادها دگرگون کند. برخی افراد در اواخر حیات پیامبر (ص) ادعای هماورنمایی با قرآن داشتند. بر اساس برخی گزارشهای تاریخی، دو تن از این هماوردنمایان یعنی نضر بن حارث و أسود عَنَسی به دستور پیامبر (ص) و به جرم هماوردنمایی اعدام شدند. این پژوهش با هدف اعتبارسنجی این گزارشها و با مراجعه به متون کهن و نقد درونی و بیرونی گزارشهای مندرج در آنها به این نتیجه رسیده است که با توجه به ناسازگاریهای درونی و بیرونی این گزارشها، نمیتوان اعدام این دو نفر به جرم هماوردنمایی را از نظر تاریخی اثبات کرد، بلکه چنین برمیآید که نضر بن حارث از طریق خودکشی به زندگی خود پایان داد و أسود نیز از اساس در شمار هماوردنمایان نبود، بلکه به دلیل کینهتوزی خانوادگی و به دست همسرش به قتل رسید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پیامبر اعظم (ص)؛ نضر بن حارث؛ اسود عَنَسی؛ پیامبران دروغین؛ هماوردنمایی با قرآن | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| The Holy Prophet (SAWA) and the Execution of Those Challenging the Qur’an; Accusation or Reality? | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Mohammad Ali Mohammadi | ||
| 1Assistant Professor, Department of Qur’anic Sciences, Research Institute for Qur’anic Culture and Teachings, Research Center of Islamic Sciences and Culture, Qom, Iran. | ||
| چکیده [English] | ||
| The issue of the execution of individuals identified in Islamic history as those who challenged (or attempted to rival) the Qur’an represents a significant and highly contentious point of doubt in historical and religious studies. The claim that the Holy Prophet (SAWA) ordered the execution of figures such as al-Naḍr ibn al-Ḥārith and al-Aswad al-ʿAnsī for producing texts purportedly similar to or in defiance (taḥaddī) of the Qur’an has been a persistent subject of debate and considerable skepticism. A profound and well-substantiated analysis of this matter necessitates meticulous historical, isnad-oriented, and contextual (dalālah) research. The importance of this investigation lies in the fact that doubts and allegations concerning this issue have been raised in the works of Orientalists and in virtual spaces (social media), making it essential to respond to these doubts and critique these claims. In addition to critiquing these allegations, this research elucidates the methods of the Holy Prophet (SAWA) in dealing with dissidents and ideological opponents of the Islamic system, emphasizes the inimitability (iʿjāz) and unsurpassable nature of the Holy Qur’an due to its miraculous aspects, and contributes to a more precise understanding of the enemies of the Holy Prophet (SAWA). The primary objective of this article is to examine and analyze the historical reports concerning the execution of al-Naḍr ibn al-Ḥārith and al-Aswad al-ʿAnsī, and to answer the question of whether their execution occurred due to challenging the Qur’an. The research hypothesis is based on the premise that the notion of executing Qur’an-challengers lacks a documented and sound foundation, and the occurrence of such an execution by the Prophet's order is unacceptable. The research method employed in this study is descriptive-analytical, carried out through meticulous reference to ancient historical, exegetical (tafsīr), and jurisprudential (fiqh) texts. The reports have been critically evaluated in terms of their chains of transmission (isnad), textual content (dalālah), and historical context to identify and diagnose existing contradictions and inconsistencies. Criteria for the authenticity or spuriousness of narratives have been given particular attention, striving through citation analysis to carefully examine the credibility of transmitters (ruwāt) and the relevant transmissions (nuqūl). Research data were primarily extracted from historical works such as the Sīrah of Ibn Isḥāq, the Tārīkh al-Ṭabarī (the book al-Tārīkh by al-Ṭabarī), Qur’anic exegeses, and other reliable sources. In this article, first, the biography and actions of al-Naḍr ibn al-Ḥārith are examined to clarify the motivations behind his provocation and conflicts with the Prophet (SAWA). Subsequently, the reasons and claims regarding his alleged challenging of the Qur’an are analyzed from the perspectives of chain of transmission (isnad) and textual content (dalālah), and the value and credibility of the reports are critiqued. Following this, the story of al-Aswad al-ʿAnsī, including his claim to prophethood and rebellion, is detailed, and his claims against the Qur’an are scrutinized through an examination of the documents and narratives. The final section of the article is devoted to a general analysis of the results, explaining the rationale behind differing viewpoints and their cultural and historical effects. The research results indicate that most of the existing narrations concerning the execution of al-Naḍr ibn al-Ḥārith and al-Aswad al-ʿAnsī for challenging the Qur’an suffer from inconsistencies in their chains of transmission (isnad) and content, and are therefore unreliable. Based on historical evidence, al-Naḍr ibn al-Ḥārith was not executed after being taken captive at the Battle of Badr; rather, he died due to a hunger strike. The claim of his execution by the Prophet's order lacks a credible historical basis. Furthermore, the statements attributed to him in the context of challenging the Qur’an are highly dubious and unsubstantiated. Although Naḍr claimed the possibility of rivaling the Qur’an, stating that he could produce something like it if he so willed, he never actually engaged in a practical challenge. Instead, to divert people from the Prophet (SAWA), he would recount ancient Persian tales to the Quraysh, saying: if Muhammad narrates to you the stories of ʿĀd and Thamūd, I will recount the stories of Rustam and Isfandiyār and the accounts of the Kisrās and the Persian kings. The attribution of the phrase "wa al-ṭāḥināti ṭaḥnā..." to him is incorrect and baseless, suffers from numerous isnad problems, and does not indicate an actual confrontation with the Qur’an. Regarding al-Aswad al-ʿAnsī, the attribution of the phrase "Sabbiḥ isma rabbika al-aʿlā, alladhī yassara ʿalā al-ḥublā..." to him was without evidence or notable substantiation; this text bore no relation to challenging Sūrat al-Aʿlā (Q. 87). Concerning his death, evidence suggests he was known as a rebel against the Islamic state, and his killing was rooted in political and social issues, unrelated to the matter of challenging the Qur’an. One of the significant achievements of this article is that it substantially limits the scope of this doubt through documented evidence, demonstrating that there exists no notable or definitive proof indicating the execution of these individuals solely for challenging the Qur’an. These findings represent an important clarification in confronting certain historical misconceptions and public culture (narratives) that emphasize the falsity of this idea. The article also shows that the Prophet's dealings with ideological opponents were not merely due to differences of opinion; rather, in specific cases, they resulted from military actions or armed rebellions against the Islamic state. Consequently, the Holy Prophet (SAWA) never executed anyone for challenging the Qur’an, and there is no documented evidence or reliable report proving that the Holy Prophet (SAWA) executed his ideological opponents (solely for ideological opposition) or for challenging the Qur’an. By emphasizing documented jurisprudential and historical analyses, this research suggests that to rectify historical misunderstandings and increase public awareness, further research should be conducted on the application of the social and military policies of the Holy Prophet (SAWA) using precise source criticism and narrative critique, in order to present a just and well-documented picture of early Islamic history. It is also recommended that greater attention and care be given to the isnad and content criticism of historical reports to determine the authenticity and validity of narrations and the alignment of their content with facts, thereby refuting and resolving many doubts. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| The Holy Prophet (SAWA), al-Naḍr ibn al-Ḥārith, al-Aswad al-ʿAnsī, False Prophets, Challenging/Rivaling the Qur’an (Muʿāraḍah) | ||
| مراجع | ||
|
قرآن کریم
ابنابیحاتم، عبدالرحمن بن محمد (1419ق). تفسیر القرآن العظیم. ریاض: مکتبة نزار.
ابناثیر، علی بن محمد (1385). الکامل فی التاریخ. بیروت: دارالصادر.
ابناثیر، علی بن محمد (۱۴۳۳ق). اسد الغابة فی معرفة الصحابة. بیروت: دارابنحزم.
ابناسحاق، محمد بن اسحاق (1410ق). سیره ابناسحاق (السیر والمغازی). قم: دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی.
ابنجزى غرناطى، محمد بن احمد (1416ق). کتاب التسهیل لعلوم التنزیل. بیروت: شرکت دارالارقم بن ابىالارقم.
ابنحجر عسقلانى، احمد بن علی (1415ق). الإصابة فی تمییز الصحابة. بیروت: دارالکتب العلمیة.
ابن سعد، محمد بن سعد (1418ق). الطبقات الکبرى. به کوشش محمد عبدالقادر عطا. چ 2. بیروت: دارالکتب العلمیة.
ابنسعد، محمد بن سعد (1418ق). الطبقات الکبرى. بیروت: دارالکتب العلمیة.
ابنسلام، محمد (1408ق). طبقات الشعراء. بیروت: [بینا].
ابنعاشور، محمد بن طاهر (1420ق). تفسیر التحریر والتنویر. بیروت: مؤسسة التاریخ.
ابنعجیبة، احمد (1419ق). البحر المدید. قاهرة: نشر حسن عباس زکی.
ابنکثیر، اسماعیل بن عمر (1408ق). البدایة والنهایه. به کوشش علی شیری. بیروت: داراحیاء التراث العربی.
ابنکثیر، اسماعیل بن عمر (1419ق). تفسیر القرآن العظیم. بیروت: دارالکتب العلمیة.
ابنهشام حمیرى، عبدالملک بن هاشم [بیتا]. السیرة النبویة. بیروت: دارالمعرفة.
احمدوند، خلیلالله؛ عبدالله حسن، حسین (1400). «حکم سبّالنبی 9». رهیافتهای نوین در مطالعات اسلامی، ش 9، ص 363 – 379.
اندلسى ابوحیان، محمد بن یوسف (1420ق). البحر المحیط فى التفسیر. بیروت: دارالفکر.
بحرانی، سیدهاشم (1416ق). البرهان فی تفسیر القران. تهران: بنیاد بعثت.
بروکلمان، کارل (1429ق). تاریخ الادب العربی. قم: دارالکتاب الاسلامی.
بلاذرى، احمد بن یحیى (1417ق). انساب الأشراف. بیروت: دارالفکر.
بلعمى، ابوعلى محمد (1373). تاریخنامه طبرى. تهران: البرز.
بهمنپوری، عبدالله؛ حقانیخواه، حسین؛ علیشاهی قلعهجوقی، ابوالفضل (1398). «معناشناسی سبالنبی 9 و نحوه تحقق آن با نگاه به قانون مجازات اسلامی». فقه و اصول، ص 59 – 76.
بیهقى، ابوبکر (1405ق). دلائل النبوة و معرفة أحوال صاحب الشریعة. بیروت: دارالکتب العلمیة.
جواد، علی (1976م). المفصل فی تاریخ العرب قبل الإسلام. بیروت: دارالعلم للملایین.
حاجیدهآبادی، محمدعلی؛ مهدیزاد پایدار، مهدیه؛ صبوحی، رحمان (1400). «سبالنبی، جرمی مستقل یا مصداقی از جرم ارتداد». مجله حقوق اسلامی، ش 68، ص213 – 231.
حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله (1406ق). المستدرک علی الصحیحین. بیروت: دارالمعرفة.
حر عاملی، محمد بن حسن (۱۳۷۲). وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة. ۲۰ ج. تهران: اسلامیه.
حسینیزاده، سیدعبدالرسول؛ حسینی، سیدمحمد (1398). «ارزیابی و نقد پنداره ترور در سیره پیامبر 9». شبههپژوهی مطالعات قرآنی، ش 1، ص 91 – 108.
حقی بروسوی، اسماعیل [بیتا]. تفسیر روح البیان. بیروت: دارالفکر.
حلبى ابوالفرج، علی بن ابراهیم (1427ق). السیرة الحلبیة (إنسان العیون فی سیرة الأمین المأمون). بیروت: دارالکتب العلمیة.
حلی، یحیی بن سعید (1405ق). الجامع للشرایع. قم: سیدالشهداء.
رافعی، مصطفى صادق (1425ق). إعجاز القرآن والبلاغة النبویة. بیروت: دارالکتاب العربی.
زرکلی دمشقی، خیرالدین بن محمود بن محمد بن علی بن فارس (1997م). الاعلام. بیروت: دارالعلم للملایین.
زمخشرى، محمود (1407ق). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، بیروت: دارالکتاب العربی.
سبحانی، جعفر (1388). سیمای فرزانگان. قم: مؤسسه امام صادق 7.
سبحانی، جعفر (1412ق). الإلهیات على هدى الکتاب و السنّة و العقل. تحقیق: حسن محمّد مکی عاملی. قم: المرکز العالمی للدراسات الاسلامیة.
سیوطی، عبدالرحمن بن ابوبکر (1404ق). الدرالمنثور. قم: کتابخانه آیتالله مرعشی ;.
شریفی، سیدمحسن (1401). «بررسی شبهه انتساب ترور مخالفان به پیامبر اعظم». مجله پاسخ، ش 25.
شهرستانی، سیدمحمدعلی حسینی (۱۳۷۱ق). المعجزه الخالده. کاظمین: مکتبة الجوادین العامة.
شهید ثانی، حسن بن زینالدین (1408ق). الرعایه فی علم الدرایه. قم: کتابخانه آیتالله المرعشی ;.
شهید ثانی، حسن بن زینالدین (1414ق). مسالک الافهام الی تنقیح شرایع الاسلام. قم: معارف اسلامی.
طبرسی، ابوعلی فضل بن حسن (1372). مجمع البیان. تهران: ناصرخسرو.
طبرسی، ابوعلی فضل بن حسن (1377). تفسیر جوامع الجامع. تهران: دانشگاه تهران و مدیریت حوزه علمیه قم.
طبرسی، ابوعلی فضل بن حسن (1417ق). اِعلامُ الوَری بأعلام الهُدی. قم: آلالبیت :.
طبری، محمد بن جریر (1387). تاریخ الأمم و الملوک. بیروت: دارالتراث.
طبری، محمد بن جریر (1412ق). جامع البیان فی تفسیر القرآن. بیروت: دارالمعرفة.
طوسی، محمد بن حسن [بیتا]. التبیان فی تفسیر القرآن. بیروت: داراحیاء التراث العربی.
عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه (1415ق). تفسیر نورالثقلین. قم: اسماعیلیان.
العوشن، محمد بن عبدالله (1428ق). ما شاء و لم یثبت فی السیرة النبویة. ریاض: دارالطیبة.
فاضل مقداد، جمالالدین مقداد بن عبدالله (1419ق). کنزالعرفان فى فقه القرآن. [بیجا]: مجمع جهانى تقریب مذاهب اسلامى.
فتحاللّه، احمد (1415ق). معجم الفاظ الفقه الجعفری. الدمام: المدوخل.
فخرالدین رازى، ابوعبدالله محمد بن عمر (1420ق). مفاتیح الغیب. بیروت: داراحیاء التراث العربى.
فیض کاشانی، ملامحسن (1418ق). الاصفی فی تفسیر القرآن. قم: مکتب الاعلام الاسلامی.
قرطبى، محمد بن احمد (1364). الجامع لأحکام القرآن. تهران: ناصرخسرو.
قلعهجی، محمد (1408ق). معجم لغة الفقهاء. بیروت: دارالنفائس.
قمی، علی بن ابراهیم (1367ق). تفسیر القمی. قم: دارالکتاب.
کلینى، محمد بن یعقوب (1407ق). الکافی. چ 4. تهران: الإسلامیة.
مامقانی، عبدالله؛ مامقانی، محمدرضا (۱۴۲۸ق). مقباس الهدایة فی علم الدرایة. ۲ ج. قم: دلیل ما.
ماوردى، علی بن محمد (1409ق). أعلام النبوة. بیروت: دارو مکتبة الهلال.
مجرد، مجید؛ مؤدب، محمدرضا (1396). «بررسی قرآنی - فقهی حکم مجازات سبّ النبی 9». مجله قرآنشناخت، س 10، ش 2، پیاپی 19، ص 91 - 106.
مجلسی (علامه)، محمدباقر (1403ق). بحار الانوار. بیروت: داراحیاء التراث العربی.
محقق کرکی، علی بن حسین (1408ق). جامع المقاصد. قم: آلالبیت.
محمدی، محمدعلی (1394). اعجاز قرآن با گرایش شبههپژوهی. قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی.
مزی، یوسف بن زکی (1406ق). تهذیب الکمال. به کوشش بشار عواد. بیروت: الرسالة.
مشهدى، محمد بن محمدرضا (1368). تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب. تهران: وزارت ارشاد اسلامى.
مظهری، محمد ثناءالله (1412ق). تفسیر المظهری. پاکستان: مکتبة رشدیة.
مقریزى، تقىالدین احمد بن علی (1420ق). إمتاع الأسماع. بیروت: دارالکتب العلمیة.
مکارم شیرازی، ناصر و دیگران (1375). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب الاسلامیة.
میبدی، احمد بن محمد (1371). کشف الاسرار و عدة الابرار. تصحیح: علیاصغر حکمت. تهران: امیرکبیر.
نجفی، محمدحسن (1362). جواهر الکلام فی شرح شرائع الاسلام. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
نسائی، ابوعبدالرحمن احمد بن شعیب (1411ق). سنن النسائی. بیروت: دارالکتب العلمیة.
نیشابوری، نظامالدین (1416ق). تفسیر غرائب القرآن. بیروت: دارالکتب العلمیة.
واحدی، ابیالحسن علی بن احمد (1411ق). اسباب النزول. بیروت: دارالکتب العلمیة.
الواقدى ،محمد بن عمر (1409ق). المغازى. به کوشش مارسدن جونس. چ3. بیروت: اعلمى.
یعقوبی، احمد بن یعقوب (1415ق). تاریخ الیعقوبی. بیروت: دارصادر. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1 |
||