آمار
| تعداد نشریات | 54 |
| تعداد شماره‌ها | 2,668 |
| تعداد مقالات | 37,686 |
| تعداد مشاهده مقاله | 20,169,644 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,447,280 |
مقایسۀ پدیدارشناسی هایدگر با تفسیر وی از ἐπαγωγῆς نزد ارسطو | ||
| پژوهش‌های عقلی نوین | ||
| دوره 11، شماره 21، شهریور 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22081/nir.2026.69733.1459 | ||
| نویسنده | ||
| حسین آزادمنجیری* | ||
| دکتری از گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) | ||
| تاریخ دریافت: 31 مرداد 1403، تاریخ پذیرش: 06 مهر 1405 | ||
| چکیده | ||
| هایدگر با طرح ادعای انحراف تفکر متافیزیکی غرب و در تقابل با سنت علم‌گراییِ رایج در روزگار خویش، کوشید با احیای تفکر یونانی، معانی اصطلاحات فلسفی را از حالت تصلب پیشین خارج کند، انسان معاصر را با هستی‌شناسی یونانی آشنا سازد و فلسفه را به‌عنوان معرفتی غیرعلمی و بنیادین مطرح نماید. او در این مسیر، اصطلاحات گوناگون یونانی را از دوران پیشاسقراطیان تا افلاطون و ارسطو تفسیر کرده است. ازجمله این اصطلاحات، واژۀ ἐπαγωγῆς است که هایدگر آن را تنها روشی برای استدلال استقرایی نمی‌داند، بلکه پیش از هر چیز، آن را نحوه‌ای از مواجهۀ انسان با جهان و شیوه‌ای خاص از حالت آگاهی می‌پندارد. مقالۀ پیش‌رو به این پرسش می‌پردازد که با توجه به نگاه هایدگر به ἐπαγωγῆς، آیا می‌توان این روش را شالوده و بنیان پدیدارشناسی هرمنوتیکی به‌شمار آورد؟ ازآنجاکه پدیدارشناسی، روشی معطوف‌کننده است که دازاین را در موقعیتی گشوده نسبت به هستی قرار می‌دهد، پدیدارشناس، به‌جای هرگونه حکم پیشینی، باید به خودِ شیء مجال دهد تا چنان‌که هست، خود را به ظهور و بروز رساند. هایدگر نیز در تعابیری نزدیک به این رویکرد، ἐπαγωγῆς را روشی می‌داند که انسان را به‌سوی شیء رهنمون می‌شود تا بر اساس آن، به تأسیس، یعنی فهم یا تعین‌بخشی، دست یابد. ازاین‌رو هم ἐπαγωγῆς و هم پدیدارشناسی در اندیشۀ هایدگر، سرشتی دووجهی دارند که یک سوی آن انسان یا دازاین و سوی دیگر آن، شیء قرار دارد. البته، مهم‌ترین ویژگی هر دو روش، معطوف‌بودن به جهان است. افزون بر این، هر دو روش زمینه‌ای فراهم می‌آورند تا انسان یا دازاین به موقعیت اصیل خویش، یعنی برون‌ایستایی (اگزیستانس)، دست یابد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| ἐπαγωγῆς؛ پدیدارشناسی؛ هستی‌شناسی؛ هرمنوتیک؛ استقرا؛ ارسطو؛ هایدگر | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Comparing Heidegger’s Phenomenology with His Interpretation of Aristotle’s ἐπαγωγῆς | ||
| نویسندگان [English] | ||
| husain azadmanjiri | ||
| Ph.D of Islamic Philosophy and Theology of Imam Khomeini International University | ||
| چکیده [English] | ||
| By claiming the deviation of Western metaphysical thought and in opposition to the prevailing scientism tradition of his time, Heidegger attempted to revive Greek thought, remove the meanings of philosophical terms from their previous rigid state, familiarize contemporary man with Greek ontology, and present philosophy as a non-scientific and fundamental knowledge. In this regard, he has interpreted various Greek terms from the pre-Socratic era to Plato and Aristotle. Among these terms is the term ἐπαγωγῆς, which Heidegger does not consider merely a method of inductive reasoning, but rather, first of all, regards it as a way of human encountering the world and a specific mode of consciousness. The following article addresses the question of whether, given Heidegger’s view of ἐπαγωγῆς, this method can be considered as the foundation and basis of hermeneutic phenomenology? Since phenomenology is an orienting method that places Dasein in an open position to the realm of being, the phenomenologist must, instead of any a priori judgment, allow the object itself to emerge and manifest itself as it truly is. In paraphrasing close to this literature, Heidegger considers ἐπαγωγῆς as a method that guides man towards the object in order to establish (understand or designate) on its basis. Therefore, both ἐπαγωγῆς and phenomenology in Heidegger’s thought have a two-faced disposition, with man or Dasein on one side and the object on the other, and of course, the most important feature of both methods is their orientation towards the world. In addition, both methods provide a basis for man or Dasein to reach its original position, i.e., existence. | ||
| کلیدواژه‌ها [English] | ||
| ἐπαγωγῆς, phenomenology, ontology, hermeneutics, induction, Aristotle, Heidegger | ||
| مراجع | ||
|
احمدی، بابک (۱۳۸۴). هایدگر و پرسش بنیادین. چاپ سوم. تهران: مرکز نشر.
ارسطو (۱۳۶۳). طبیعیات. ترجمه مهدی فرشاد. تهران: انتشارات امیرکبیر.
ارسطو (۱۳۸۴). متافیزیک. ترجمه شرف‌الدین خراسانی. تهران: انتشارات حکمت.
ارسطو (۱۹۸۰). منطق ارسطو. تصحیح عبدالرحمان بدوی. ج. ۱–۳. کویت: وکالة المطبوعات؛ بیروت، لبنان: دارالقلم.
افلاطون (۱۳۸۰). دوره کامل آثار افلاطون. ج. ۳. چاپ سوم. تهران: انتشارات خوارزمی.
جمادی، سیاوش (۱۳۸۵). زمینه و زمانه پدیدارشناسی. تهران: انتشارات ققنوس.
خوانساری، محمد (۱۳۸۱). منطق صوری. چاپ بیست‌وچهارم. تهران: انتشارات آگاه.
رشیدیان، عبدالکریم (۱۳۸۴). هوسرل در متن آثارش. تهران: نشر نی.
روژه ورنو، ژان و ژان وال (۱۳۸۷). نگاهی به پدیدارشناسی و فلسفه‌های هست‌بودن. (ترجمه یحیی مهدوی، چاپ دوم). تهران: خوارزمی.
فارابی، محمد (۱۹۸۶). «الجدل». المنطق عند الفارابی. ج. ۲ و ۳. تصحیح رفیق عجم. بیروت، لبنان: دارالمشرق.
لاکوست، ژان (۱۳۷۶). فلسفه در قرن بیستم. ترجمه رضا داوری اردکانی. چاپ دوم. تهران: انتشارات سمت.
لازی، جان (۱۳۷۷). درآمدی تاریخی به فلسفه علم. ترجمه علی پایا. چاپ دوم. تهران: انتشارات سمت.
مظفر، محمدرضا (۱۳۷۹). المنطق. الطبعة التاسعة. قم: مؤسسة اسماعیلیان.
ویلر، مایکل (۱۳۹۵). مارتین هایدگر. دانشنامه فلسفه استنفورد. ترجمه سیدمسعود حسینی. تهران: ققنوس.
هایدگر، مارتین (۱۳۸۶). هستی و زمان. ترجمه سیاوش جمادی. تهران: ققنوس.
هایدگر، مارتین (۱۳۹۵). هستی و زمان. ترجمه عبدالکریم رشیدیان. چاپ ششم. تهران: نشر نی. Aristotle (1997). Topics, Books I and VIII. Trans. Robin Smith. Oxford: Clarendon Press. Brogan, Walter A. (2005). Heidegger and Aristotle: The Twofoldness of Being. Albany: State University of New York Press. Dreyfus, Hubert L. (2005). A Companion to Heidegger. Ed. Mark A. Wrathall. Blackwell Publishing. Guignon, Charles (1993). The Cambridge Companion to Heidegger. Cambridge: Cambridge University Press. Heidegger, Martin (1972). On Time and Being. Ed. Joan Stambaugh. New York: Harper & Row. Heidegger, Martin (1982). The Basic Problems of Phenomenology. Trans. Albert Hofstadter. Bloomington: Indiana University Press. Heidegger, Martin (1999). “On the Being and Conception of Φύσις in Aristotle’s Physics B, 1.” Trans. Thomas Sheehan. Man and World, 9(3), 219–279. Heidegger, Martin (2001). Phenomenological Interpretation of Aristotle. Trans. Richard Rojcewicz. Bloomington: Indiana University Press. Husserl, Edmund (1970). Logical Investigations. 2 vols. Trans. J. N. Findlay. New York: Humanities Press. Husserl, Edmund (1982). Philosophy as Rigorous Science. Trans. J. N. Findlay. New York: Humanities Press. Owens, Joseph (1951). The Doctrine of Being in the Aristotelian Metaphysics. Toronto: University of Toronto Press. Sokolowski, Robert (2000). Introduction to Phenomenology. New York: Cambridge University Press. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3 |
||