آمار
| تعداد نشریات | 54 |
| تعداد شماره‌ها | 2,671 |
| تعداد مقالات | 37,747 |
| تعداد مشاهده مقاله | 20,517,154 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,594,278 |
معرفی کتاب فقه، مردم و حکمرانی | ||
| مطالعات حکمرانی اسلامی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 25 مهر 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22081/jislamicgo.2026.76024.1094 | ||
| نویسنده | ||
| منصور میر احمدی* | ||
| استاد گروه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. | ||
| تاریخ دریافت: 22 شهریور 1405، تاریخ بازنگری: 25 مهر 1405، تاریخ پذیرش: 25 مهر 1405 | ||
| چکیده | ||
| پرسش اصلی کتاب "فقه، مردم و حکمرانی" ناظر به نسبت فقه به عنوان یک دانش سنتی با حکمرانی به عنوان یک مفهوم مدرن و جایگاه مردم در آن است. از نظر نگارنده، پاسخ به این پرسش مبتنی بر الزامات معرفت شناختی خاصی در عرصه فقه است که می توان مهمترین آن ها را، عبور از" فقه حداقلی" به "فقه حداکثری" و عبور از فقه به مثابه "دانش حکم" به دانش "حکم و نظریه" دانست. بر اساس این دو، فقه افزون بر پرداختن به فعل مکلف در عرصه فردی ، به فعل سیاسی اجتماعی مکلف هم می پردازد. افزون برآن، فقه در مرحله اول دانش حکم شرعی ناظر به فعل فردی واجتماعی است و در مرحله دوم دانش نظریه است. در مرحله اول فقیه با بکارگیری اجتهاد احکام شرعی را از متون دینی استخراج می کند. در مرحله دوم می توان به تبدیل احکام مذکور به گزاره های فقهی پرداخت و در مرحله سوم با تجمیع گزاره های مذکور، نظریه فقهی ارائه کرد. در چنین صورتی می توان از فقه انتظار داشت به مفهوم حکمرانی و جایگاه مردم در آن بپردازد. کتاب فقه، مردم و حکمرانی تلاشی است برای بازخوانی مفهومی فقه برای پرداختن به مفهوم حکمرانی و تبیین ظرفیت فقه برای دفاع از گونه ای از حکمرانی که از آن به "حکمرانی مردمی" می توان تعبیر کرد. این کتاب بر این مدعا استدلال می کند که | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| حکمرانی؛ فقه حداقلی؛ فقه حداکثری؛ فعل سیاسی اجتماعی؛ مفهوم مدرن | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Introduction to the Book *Jurisprudence, the People, and Governance* | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Mansour Mirahmadi | ||
| Professor, Department of Political Science and International Relation, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran | ||
| چکیده [English] | ||
| The central question of the book *Jurisprudence, the People, and Governance* concerns the relationship between jurisprudence—as a traditional body of knowledge—and governance—as a modern concept—as well as the role of the people within that framework. In the author's view, answering this question hinges on specific epistemological imperatives within the realm of jurisprudence. Chief among these are the transition from "minimalist jurisprudence" to "maximalist jurisprudence" and the shift from jurisprudence as merely the "science of rulings" to a discipline encompassing both "rulings and theory." Based on these shifts, jurisprudence addresses not only the actions of the *mukallaf* (the religiously accountable individual) in the private sphere but also their socio-political actions. Furthermore, jurisprudence functions primarily as the study of religious rulings governing individual and social conduct, and secondarily as a discipline of theory-building. In the first stage, the jurist employs *ijtihad* (independent legal reasoning) to derive religious rulings from sacred texts. In the second stage, these rulings are transformed into jurisprudential propositions, and in the third stage, the aggregation of these propositions allows for the formulation of a jurisprudential theory. Under this framework, jurisprudence can be expected to address the concept of governance and the role of the people within it. The book *Jurisprudence, the People, and Governance* represents an effort to reconceptualize jurisprudence to address the notion of governance and to articulate its capacity to advocate for a form of governance that | ||
| کلیدواژه‌ها [English] | ||
| حکمرانی, فقه حداقلی, فقه حداکثری, فعل سیاسی اجتماعی, مفهوم مدرن | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1 |
||