آمار
| تعداد نشریات | 54 |
| تعداد شمارهها | 2,646 |
| تعداد مقالات | 37,412 |
| تعداد مشاهده مقاله | 18,993,913 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 8,647,873 |
امکانسنجی جرمانگاری خودداری از کمک به دیگران از منظر پیامدگرایی در فلسفه حقوق | ||
| فلسفه حقوق | ||
| دوره 4، شماره 2، مهر 1404، صفحه 276-257 اصل مقاله (5.15 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22081/phlq.2025.72068.1128 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد علی بهشتی مقدم* 1؛ سید علی سجادی2 | ||
| 1کارشناسی ارشد، گروه حقوق جزا و جرمشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه حقوق تجاری اقتصادی بینالملل، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| تاریخ دریافت: 17 خرداد 1404، تاریخ بازنگری: 06 شهریور 1404، تاریخ پذیرش: 19 خرداد 1404 | ||
| چکیده | ||
| پرسش از امکان و مبنای جرمانگاری خودداری از کمک به دیگران، یکی از چالشهای بنیادین در تقاطع اخلاق و حقوق کیفری است؛ آیا میتوان فردی را صرفاً به دلیل امتناع از یاریرسانی در شرایطی که کمک، مستلزم خطر یا هزینه قابل توجهی نیست، مستحق مجازات دانست؟ با توجه به رشد فردگرایی و فرسایش پیوندهای اجتماعی در جوامع مدرن، بررسی چنین پرسشی از اهمیت ویژهای برخوردار است. مقاله حاضر بر مبنای دیدگاه پیامدگرایی فایدهگرایانه و با بررسی استدلالهای موافق و مخالف در موضوع، نشان داد که جرمانگاری خودداری از کمک به دیگران بهمثابه یک تکلیف قانونی، امری اخلاقاً ناموجه و در تعارض با اصول محدودکننده حقوق کیفری است. هرچند ترک کمک به دیگران میتواند از منظر اخلاقی قابل سرزنش باشد، اما الزام قانونی به یاریرسانی، نهتنها ارزش اخلاقی این عمل را که به انتخاب آزادانه آن است، مخدوش میسازد، بلکه موجب تضعیف اراده اخلاقی افراد در درازمدت میشود. افزونبر این، تلاش برای جرمانگاری چنین ترک فعلی، چالش خطکشی ناممکن و شیب لغزنده را درپی داشته و جامعه را با خطر گسترش بیضابطه دایره مسئولیت کیفری مواجه میکند. حمایت کیفری از وظیفه اخلاقی یاریرسانی میتواند به فرسایش همان وظیفه اخلاقی بینجامد و آن را از یک فضیلت درونی به الزامی بیرونی و تهی از معنا فروبکاهد؛ چراکه ارزشمندی یک فضیلت اخلاقی به انتخاب آزادانه آن است. گویی قانون به جای پاسداری از اخلاق به سلاحی علیه خود آن بدل میگردد. به نظر میرسد که دیدگاه مخالف با حمایت کیفری از یاریرسانی، از وزن استدلالی و انسجام نظری بیشتری برخوردار بوده و در عین حال، از مرزهای حقوق کیفری در برابر گسترش بیضابطه و مبتنی بر اخلاقگرایی محافظت میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصل ضرر؛ تعهد اخلاقی؛ جرمانگاری؛ خودداری از کمک؛ مسئولیت قانونی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Feasibility of Criminalizing the Failure to Rescue Others: A Consequentialist Approach in the Philosophy of Criminal Law | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Mohammad Ali Beheshti Moghaddam1؛ Seyed Ali Sajjadi2 | ||
| 1M.A., Department of Criminal Law and Criminology, University of Tehran, Tehran, Iran | ||
| 2Master's student, Department of International Commercial and Economic Law, University of Tehran, Tehran, Iran | ||
| چکیده [English] | ||
| The question of whether, and on what grounds, the failure to rescue others can be criminalized constitutes one of the fundamental challenges at the intersection of morality and criminal law. Can an individual be justly punished merely for refusing to provide assistance in situations where rendering aid entails no significant risk or cost? In light of rising individualism and the erosion of social bonds in modern societies, examining this question has acquired particular importance. Drawing on a utilitarian consequentialist framework and by assessing the principal arguments for and against such criminalization, this article demonstrates that imposing a legal duty to rescue as a criminal norm is morally unjustifiable and conflicts with the limiting principles of criminal law. Although failing to help others may be morally blameworthy, legally mandating assistance not only undermines the moral value of such conduct—whose worth depends on its voluntary nature—but also weakens individuals’ moral agency over time. Moreover, efforts to criminalize omissions to rescue generate the problem of indeterminate boundary‑drawing and a slippery slope, exposing society to the danger of expanding criminal liability in an unrestrained manner. Providing criminal‑law support for the moral duty to assist may ultimately erode that very duty, transforming an internal virtue into an externally imposed and meaningless requirement, for the value of a moral virtue lies in its free adoption. In this sense, the law risks becoming a weapon against morality rather than its guardian. It appears, therefore, that the position opposing criminal‑law enforcement of the duty to rescue enjoys greater argumentative strength and theoretical coherence, while simultaneously safeguarding the boundaries of criminal law against unprincipled moralistic expansion. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| harm principle, moral duty, criminalization, failure to rescue, legal responsibility | ||
| مراجع | ||
|
Acton, H.B. (1950). Symposium on 'Rights'. Proceedings of the Aristotelian Society, vol. 24, p. 107-128. Ames, J.B. (1966). Law and Morals. In: J.M. Ratcliffe (ed.), The Good Samaritan and the Law. Garden City, N.Y.: Doubleday Anchor Books.
Ashworth, A. (2013). Positive Obligations in Criminal Law. Oxford: Hart Publishing.
Berlin, I. (1958). Two Concepts of Liberty. Oxford: Oxford University Press.
Bohlen, F.H. (1908). The Moral Duty to Aid Others as a Principle of Tort Liability. University of Pennsylvania Law Review, no. 56, p. 217-241.
Conter, D. (1991). Feinberg on Rescue, Victims, and Rights. Canadian Journal of Law & Jurisprudence, 4(1), p. 133-144.
Dressler, J. (2000). Some Brief Thoughts (Mostly Negative) About 'Bad Samaritan' Laws. Santa Clara Law Review, 40(4), p. 971-990.
Epstein, R.A. (2003). Skepticism and Freedom: A Modern Case for Classical Liberalism. Chicago: University of Chicago Press.
Feinberg, J. (1970). Doing and Deserving: Essays in the Theory of Responsibility. Princeton, N.J.: Princeton University Press.
Feinberg, J. (1984). Harm to Others: The Moral Limits of the Criminal Law. New York: Oxford University Press.
Franklin, M.A. (1972). Vermont Requires Rescue: A Comment. Stanford Law Review, 25(1), p. 51-61. Hart, H.L.A. (1968). Punishment and Responsibility: Essays in the Philosophy of Law. Oxford: Oxford University Press.
Lomasky, L. (1987). Persons, Rights, and the Moral Community. Oxford: Oxford University Press.
Macaulay, L.T. (1897). Notes on the Indian Penal Code. vol. 7. New York: Longmans, Green and Co.
Mill, J.S. (1957). Utilitarianism. Indianapolis: Bobbs-Merrill.
Murphy, J.G. (1980). Blackmail: A Preliminary Inquiry. The Monist, 63(2), p. 156-182.
Raz, J. (1986). The Morality of Freedom. Oxford: Oxford University Press.
Reckseen, D.M. (1972). The Duty to Rescue. Indiana Law Journal, p. 47, p. 321-351.
Rudzinski, A.W. (1966). The Duty to Rescue: A Comparative Analysis. In: J.M. Ratcliffe (ed.), The Good Samaritan and the Law. Garden City, N.Y.: Doubleday Anchor Books.
Schaab, J.D. (2023). Second‑Personal Approaches to Moral Obligation. Philosophy Compass 18(3), p. 1-11.
Shue, H. (1980). Basic Rights: Subsistence, Affluence, and U.S. Foreign Policy. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Sidgwick, H. (1963). The Methods of Ethics. 7th ed. London: Macmillan.
Singer, P. (1972). Famine, Affluence, and Morality. Philosophy & Public Affairs, 1(3), p. 229-243. Stell, L.K. (1979). Dueling and the Right to Life. Ethics, no. 90, p. 213-227.
Thomson, J.J. (1971). A Defense of Abortion. Philosophy and Public Affairs,1(1), p. 47-66.
Vermont Statutes Annotated, Title 12, Chapter 23, § 519 (Supp. 1971).
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 330 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 265 |
||