آمار
| تعداد نشریات | 54 |
| تعداد شمارهها | 2,659 |
| تعداد مقالات | 37,601 |
| تعداد مشاهده مقاله | 19,586,277 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,087,883 |
خیابان ِحامی به مثابه همبستگی و همجنبشی در جنگ آمریکایی _ صهیونیستی علیه ایران (درآمدی بر نابسندگی ناجنبشی و سیاست خیابان) | ||
| علوم سیاسی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 12 شهریور 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22081/psq.2026.75262.3157 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی نادری* 1؛ مرضیه عابدی2 | ||
| 1دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، ایران(نویسنده مسئول) | ||
| 2دانشجوی دکتری علوم سیاسی - مسائل ایران دانشکده حقوق و علوم سیاسی ،دانشگاه شیراز. | ||
| تاریخ دریافت: 08 تیر 1405، تاریخ بازنگری: 19 مرداد 1405، تاریخ پذیرش: 12 شهریور 1405 | ||
| چکیده | ||
| حضور خیابانی در بسیاری از تحلیلهای علوم اجتماعی عمدتاً در قالب اعتراض، مقاومت یا کنشهای اعتراضی جمعی فهم شده است. با این حال، تجربه حضور خیابانی در جریان جنگ رمضان ۱۴۰۴ نشان میدهد که خیابان میتواند کارکردی فراتر از عرصه اعتراض یافته و به فضایی برای شکلگیری همبستگی و همحضوری اجتماعی تبدیل شود. این مقاله با بازخوانی انتقادی چارچوب نظری آصف بیات درباره «سیاست خیابان» و «ناجنبشها» نشان میدهد که این چارچوب، اگرچه در تبیین کنشهای غیررسمی و پراکنده شهری کارآمد است، اما در توضیح گونههایی از حضور خیابانی که بر همدلی جمعی و ادراک تهدید مشترک استوارند با محدودیتهایی مواجه است. در پاسخ به این خلأ نظری، مقاله مفهوم «همجنبشی» را بهعنوان چارچوبی تحلیلی برای فهم این نوع حضور خیابانی صورتبندی میکند. همجنبشی به فرایندی از همحضوری اجتماعی در فضای عمومی اشاره دارد که در آن افراد، بدون سازماندهی رسمی و در واکنش به ادراک یک تهدید مشترک، از طریق همزمانی حضور و همدلی جمعی در بازتولید اعتماد و همبستگی اجتماعی مشارکت میکنند. مقاله با رویکردی نظری–تحلیلی و از طریق تحلیل موردی حضور خیابانی در این رویداد، این پدیده را در پنج سطح رخدادی، ادراکی، میدانی، فرآیندی و پیامدی صورتبندی میکند. بر این اساس، استدلال میشود که در شرایط بحران بیرونی، حضور خیابانی میتواند در قالب فرایند «همجنبشی» عمل کرده و خیابان را از صرف عرصه اعتراض به بستری برای تولید همبستگی، بازتولید اعتماد اجتماعی و شکلگیری هویت جمعی تبدیل سازد. بر این اساس، استدلال میشود که در شرایط بحران بیرونی، حضور خیابانی میتواند در قالب فرایند «همجنبشی» عمل کرده و خیابان را از صرف عرصه اعتراض به بستری برای تولید همبستگی، بازتولید اعتماد اجتماعی و شکلگیری هویت جمعی تبدیل سازد. بر این اساس، استدلال میشود که در شرایط بحران بیرونی، حضور خیابانی میتواند در قالب فرایند «همجنبشی» عمل کرده و خیابان را از صرف عرصه اعتراض به بستری برای تولید همبستگی، بازتولید اعتماد اجتماعی و شکلگیری هویت جمعی تبدیل سازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| همجنبشی؛ سیاست خیابان؛ همبستگی اجتماعی؛ ایران؛ آمریکایی ـ صهیونیستی؛ جنگ رمضان1404 | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| The Supportive Street as a Form of Solidarity and Co-Mobilization during the American–Zionist War against Iran (1404/2025) | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Mahdi Naderi1؛ Marzieh Abedi2 | ||
| 1Associate Professor, Department of Political Science, facelity of Law and Political Science, Shiraz University, Iran(Corresponding author) | ||
| 2PhD student in Political Science - Iranian Issues, facelity of Law and Political Science, Shiraz University, Iran. | ||
| چکیده [English] | ||
| Street presence has been predominantly understood in social science analyses through the lens of protest, resistance, and collective contentious action. However, the experience of street presence during the American–Zionist war against Iran in 1404 (2025) suggests that the street can assume functions that extend beyond the arena of protest and become a space for the formation of social solidarity and collective co-presence. Through a critical reconsideration of Asef Bayat’s theoretical framework of “street politics” and “non-movements,” this article argues that, although this framework is highly effective in explaining informal and dispersed forms of urban action, it encounters limitations in accounting for forms of street presence grounded in collective empathy and the perception of a shared threat. In response to this theoretical gap, the article develops the concept of co-movement (ham-jombeshi) as an analytical framework for understanding this particular mode of street presence. Co-movement refers to a process of social co-presence in public space in which individuals, without formal organization and in response to the perception of a common threat, participate in the reproduction of social trust and solidarity through the simultaneity of presence and collective empathy. Adopting a theoretical-analytical approach and drawing on a case analysis of street presence during this event, the article conceptualizes this phenomenon across five dimensions: the evental, perceptual, spatial, processual, and consequential levels. It argues that under conditions of external crisis, street presence can operate through the process of co-movement, transforming the street from a mere arena of protest into a social space for the production of solidarity, the reproduction of social trust, and the formation of collective identity. Street presence has been predominantly understood in social science analyses through the lens of protest, resistance, and collective contentious action. However, the experience of street presence during the American–Zionist war against Iran in 1404 (2025) suggests that the street can assume functions that extend beyond the arena of protest and become a space for the formation of social solidarity and collective co-presence. Through a critical reconsideration of Asef Bayat’s theoretical framework of “street politics” and “non-movements,” this article argues that, although this framework is highly effective in explaining informal and dispersed forms of urban action, it encounters limitations in accounting for forms of street presence grounded in collective empathy and the perception of a shared threat. In response to this theoretical gap, the article develops the concept of co-movement (ham-jombeshi) as an analytical framework for understanding this particular mode of street presence. Co-movement refers to a process of social co-presence in public space in which individuals, without formal organization and in response to the perception of a common threat, participate in the reproduction of social trust and solidarity through the simultaneity of presence and collective empathy. Adopting a theoretical-analytical approach and drawing on a case analysis of street presence during this event, the article conceptualizes this phenomenon across five dimensions: the evental, perceptual, spatial, processual, and consequential levels. It argues that under conditions of external crisis, street presence can operate through the process of co-movement, transforming the street from a mere arena of protest into a social space for the production of solidarity, the reproduction of social trust, and the formation of collective identity. Street presence has been predominantly understood in social science analyses through the lens of protest, resistance, and collective contentious action. However, the experience of street presence during the American–Zionist war against Iran in 1404 (2025) suggests that the street can assume functions that extend beyond the arena of protest and become a space for the formation of social solidarity and collective co-presence. Through a critical reconsideration of Asef Bayat’s theoretical framework of “street politics” and “non-movements,” this article argues that, although this framework is highly effective in explaining informal and dispersed forms of urban action, it encounters limitations in accounting for forms of street presence grounded in collective empathy and the perception of a shared threat. In response to this theoretical gap, the article develops the concept of co-movement (ham-jombeshi) as an analytical framework for understanding this particular mode of street presence. Co-movement refers to a process of social co-presence in public space in which individuals, without formal organization and in response to the perception of a common threat, participate in the reproduction of social trust and solidarity through the simultaneity of presence and collective empathy. Adopting a theoretical-analytical approach and drawing on a case analysis of street presence during this event, the article conceptualizes this phenomenon across five dimensions: the evental, perceptual, spatial, processual, and consequential levels. It argues that under conditions of external crisis, street presence can operate through the process of co-movement, transforming the street from a mere arena of protest into a social space for the production of solidarity, the reproduction of social trust, and the formation of collective identity. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Co-movement, street politics, social solidarity, Iran, U.S.-Israeli, Ramadan War 1404 | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1 |
||