آمار
| تعداد نشریات | 54 |
| تعداد شماره‌ها | 2,676 |
| تعداد مقالات | 37,778 |
| تعداد مشاهده مقاله | 20,988,478 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,843,310 |
بلاغت استعاره در گفتمان سیاسی آمریکا علیه ایران: از آرایه ادبی تا ابزار شناختی قدرت (2002-2026م.) | ||
| علوم سیاسی | ||
| دوره 29، شماره 2، تیر 1405، صفحه 194-171 اصل مقاله (2.05 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22081/psq.2026.75417.3170 | ||
| نویسنده | ||
| مرتضی براتی* | ||
| گروه آموزش زبان و ادبیات، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. | ||
| تاریخ دریافت: 24 تیر 1405، تاریخ بازنگری: 27 مهر 1405، تاریخ پذیرش: 03 آبان 1405 | ||
| چکیده | ||
| در گفتمان سیاسی آمریکا علیه ایران، استعاره صرفاً صنعتی بلاغی و آرایشی نیست، بلکه سازوکاری شناختی دارد که ادراک مخاطب را سازمان می‌دهد و کنش سیاسی را ممکن یا موجه می‌سازد. پرسش بنیادین این است که چگونه زبان استعاری در خدمت قدرت قرار می‌گیرد و مرز میان «توصیف» و «تجویز» را از میان بر می‌دارد. برای پاسخ، ده نمونه از سخنان مقامات ارشد آمریکایی از ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۶م. بررسی شده است. تحلیل داده‌ها در سه مرحلۀ شناسایی، تفسیر و تبیین انجام شده است. یافته‌ها در سه محور خلاصه می‌شود: نخست، گفتمان آمریکایی ایران را از «دولت» به «پدیده» تقلیل می‌دهد: از «محور شرارت» تا «فرقۀ مرگ» و «عصر حجر» و اینکه ایرانیان هر بار از دایرۀ انسان‌هایی که می‌توان با آنها مذاکره کرد، بیرون می‌روند. دوم، خشونت از طریق استعاره‌های بدن‌مند («خفه‌کردن»، «فشار حداکثری»، «سقوط») به امری طبیعی تبدیل می‌شود؛ گویی اقتصاد و حکومت ایران خودبه‌خود فرو می‌پاشند و کسی مسئول و مقصر این امر نیست. سوم، جنگ به سرگرمی و نمایش بدل می‌شود (بازی‌های رایانه‌ای، کلیپ‌های تبلیغاتی)، تا هزینۀ انسانی آن دیده نشود. در برابر، گفتمان ایرانی نیز از استعاره‌هایی مثل «شیطان بزرگ» و «جنگ نرم» بهره گرفته است؛ دو استعاره‌ای که آمریکا را از دایرۀ «طرف قابل اعتماد» بیرون می‌برند و هرگونه سازش را به خیانت نزدیک می‌کنند. نتیجه آنکه دو طرف، با دو مجموعه استعارۀ متقارن، فضای مصالحه را تنگ‌تر کرده‌اند. این پژوهش نشان می‌دهد که استعاره، پیش از آنکه ابزار اقناع باشد، ابزار «تعیین گزینه‌ها» است. وقتی دشمن «ذاتاً شرور» یا «پیشاتمدن» تصویر شود، مذاکره نه یک انتخاب دشوار، بلکه یک خطای منطقی می‌نماید. وقتی تحریم «خفه‌کردن» نام بگیرد، مسئولیت آن از دوش تصمیم‌گیرنده برداشته می‌شود؛ بنابراین دشمنی آمریکا و ایران را نمی‌توان تنها با رقابت ژئوپلیتیک یا برنامه هسته‌ای توضیح داد. زبان در ساختن و تداوم این دشمنی سهم مهمی دارد. در یک جمع‌بندی، این استعاره‌ها در‌نهایت سه هدف راهبردی آمریکا را پیش می‌برند: تثبیت ایران به مثابۀ تهدید وجودی، مشروعیت‌بخشی به فشار و اقدام نظامی، و بازتولید هژمونی منطقه‌ای. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| استعارۀ مفهومی؛ گفتمان سیاسی آمریکا؛ ایران‌ستیزی؛ تحلیل استعارۀ انتقادی؛ مشروعیت‌زدایی؛ جنگ ایران ۲۰۲۶م؛ بدن‌مندسازی خشونت | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| The Rhetoric of Metaphor in American Political Discourse against Iran: From Literary Device to a Cognitive Instrument of Power (2002–2026) | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Morteza Barati | ||
| Assistant Professor, Department of Language and Literature Education, Farhangian University, Tehran, Iran | ||
| چکیده [English] | ||
| This study seeks to demonstrate that, in American political discourse against Iran, metaphor is not merely a rhetorical or decorative device, but a cognitive mechanism that structures audience perception and renders political action possible or justifiable. The central problem is how metaphorical language serves power and erases the boundary between “description” and “prescription.” To address this question, the study examines ten examples drawn from statements made by senior American officials between 2002 and 2026. If metaphor is more than a rhetorical device, how does it predetermine political decisions? Apparently, before any decision about war or sanctions is made, a linguistic “frame” takes shape that constrains the range of available options. The questions, then, are: Which conceptual domains have constructed this frame in American discourse against Iran, and how have they done so? Has the Iranian side, in response to this frame, lacked an independent linguistic mechanism of its own? The hypothesis is that metaphor, before serving as a tool of persuasion, functions as a tool of “constraint.” This study draws on two foundational theories: Conceptual Metaphor Theory (Lakoff & Johnson, 1980, pp. 3–6), which regards metaphor not as a feature of language but as a feature of thought, and Critical Metaphor Analysis (Charteris-Black, 2004, pp. 34–39), which examines metaphor in relation to ideology and power. The analysis was conducted in three stages: identification, interpretation, and explanation. The findings can be summarized under three main themes. First, American discourse reduces Iran from a “state” to a “phenomenon,” ranging from the “axis of evil” to a “cult of death” and the “Stone Age.” Each time, Iranians are excluded from the circle of human beings with whom negotiation is possible. Second, violence is naturalized through embodied metaphors such as “strangling,” “maximum pressure,” and “collapse,” as though Iran’s economy and government were collapsing of their own accord, with no one responsible or to blame. Third, war is transformed into entertainment and spectacle through video games and promotional clips, rendering its human cost invisible. In response, Iranian discourse has also employed metaphors such as the “Great Satan” and “soft war,” both of which exclude the United States from the category of a “trustworthy party” and bring any form of compromise closer to being construed as betrayal. The conclusion is that the two sides, through two corresponding sets of metaphors, have narrowed the space for reconciliation. This study shows that metaphor, before serving as a tool of persuasion, functions as a tool for “determining the available options.” When an enemy is portrayed as “inherently evil” or “pre-civilizational,” negotiation appears not as a difficult choice but as a logical error. When sanctions are described as “strangulation,” responsibility is shifted away from the decision-maker. Accordingly, the hostility between the United States and Iran cannot be explained solely in terms of geopolitical rivalry or the nuclear program; language also plays a significant role in constructing and perpetuating this hostility. In summary, these metaphors ultimately advance three strategic objectives of the United States: entrenching Iran’s image as an existential threat, legitimizing pressure and military action, and reproducing regional hegemony. | ||
| کلیدواژه‌ها [English] | ||
| Conceptual Metaphor, American Political Discourse, Anti-Iranian Sentiment, Critical Metaphor Analysis, Delegitimization, 2026 Iran War, Embodiment of Violence | ||
| مراجع | ||
|
براتی، م. (۱۳۹۵ الف). بررسی استعاره تعاملی ماکس بلک. حکمت و فلسفه، 12(4)، صص. ۲۳-۴۴.
براتی، م. (۱۳۹۵ ب). مفهوم‌شناسی تطبیقی استعاره در غرب و بلاغت اسلامی. جستارهای ادبی، شماره ۱۹۲، صص. ۱۰۸-۱۲۸. پورحسن، ن. (۱۳۹۶). استعاره جهاد و پایداری در گفتمان و ایدئولوژی سیاسی رهبر: رویکرد شناختی. پژوهش‌های زبان‌شناختی قرآن، 8(15)، صص. ۵۵-۷۰.
خامنه‌ای، س.ع. (بی‌تا). مجموعه بیانات پیرامون جنگ نرم. قابل دسترس در:
https://farsi.khamenei.ir/tag-content?id=1016
خمینی، س.ر.ا. (۱۳۵۸). صحیفه امام. (ج. 10). قم: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
صفوی، ک. (۱۳۸۹). درآمدی بر معناشناسی. تهران: سوره مهر.
غفوری صالح، گ.؛ کاظمی، ف. (۱۴۰۳). استعاره‌های مفهومی و کارکردهای آنها در گفتمان سیاسی دولت تدبیر و امید. زبان‌شناسی و گفتمان، شماره ۱، صص. ۱-۲۶.
قالیباف، م.ب. (۱۴۰۴) پیام قالیباف به متحدان آمریکا، خبرگزاری تابناک، کد خبر: ۱۳۶۲۸۵۵. بازیابی از:
https://www.tabnak.ir/fa/news/1362855/
لیکاف، ج.؛ جانسون، م. (۱۳۹۷). استعاره‌هایی که با آنها زندگی می‌کنیم. میرزابیگی، ع. (مترجم). تهران: آگه. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 140 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 69 |
||